Οτι η ΑΕΚ δεν ικανοποιεί τους φίλους της αλλά ούτε και τον ίδιο τον Οργανισμό με το ποδόσφαιρο που (δεν) παίζει, είναι αναμφισβήτητο.

Γράφει ο Νίκος Δωριώτης

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που η Διοίκηση της ΠΑΕ ανέλαβε την πρωτοβουλία να φέρει έναν καινούργιο προπονητή, που θα είχε στόχους, όραμα, αλλά και την ποιότητα να δημιουργήσει τη δική του ομάδα και έφερε τον Μάρκο Νίκολιτς.

Επιτυχημένος; Ασφαλώς. Εχει περίπου 25 χρόνια στην προπονητική και όπου έχει εργαστεί, έχει φέρει αποτελέσματα. Εχει κατακτήσει τίτλους.

Ωστόσο, η επιλογή προπονητή σε μια ομάδα είναι το μεγαλύτερο “λαχείο” και πρέπει να πιάσει τουλάχιστον τον “λήγοντα”. Ο Νίκολιτς ανήκει στη γενιά των τεχνικών που βλέπουν το ποδόσφαιρο με ένα διαφορετικό μάτι, με την επισήμανση ότι η κύρια επιδίωξή του είναι το αποτέλεσμα, ασχέτως της εικόνας που θα παρουσιάσει το συγκρότημά του στον αγωνιστικό χώρο.

“Η νίκη φέρνει χαμόγελα και η ήττα στεναχώρια”, λένε συνήθως, αρκεί όμως οι ήττες ή οι ισοπαλίες να μη φτάνουν σε υψηλό ποσοστό.

Η ΑΕΚ έχει φτάσει σε υψηλά ποσοστά έως τώρα σε αρνητικά αποτελέσματα; “Οχι”, είναι η απάντηση. Ωστόσο, εδώ υπάρχει μια σημαντική παράμετρος και έχει να κάνει με την γενική εικόνα που παρουσιάζει το σύνολο του Σέρβου τεχνικού στον αγωνιστικό χώρο. Διότι όταν η ΑΕΚ χρειάστηκε να δώσει κρίσιμα ματς – ντέρμπι, δεν πέρασε τη βάση.

Κοινώς, η ΑΕΚ δεν είναι όμορφη στο μάτι. Και σαν να μην έφτανε αυτό (εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι δεν είναι το κύριο ζητούμενο του Νίκολιτς) πλέον δεν παίρνει και τα αποτελέσματα που θέλει ή τα παίρνει “με την ψυχή στο στόμα”. Και αυτό δεν αρέσει στον Ενωσίτη πιστό της ομάδας.

Οταν ήρθαν τα δύσκολα (ντέρμπι με ΠΑΟΚ εντός και Ολυμπιακό εκτός έδρας) παραδόθηκε αμαχητί. Εξέλιξη, η οποία επιδεινώθηκε στον αγώνα Κυπέλλου με την ουραγό της Super League 2 Ηλιούπολη, που αν και νίκησε, σημασία έχει το “πώς”, με το ερώτημα “γιατί” να αιωρείται στον χώρο. Οχι τίποτ’ άλλο, αλλά ήταν τα δυο πρώτα και πιο σημαντικά “κρας – τεστ” για την Ενωση, στα οποία (δικαίως) κυριάρχησε η απογοήτευση.

Κάτι ακόμη πιο “ξενέρωτο”; Οι δηλώσεις του Μάρκο Νίκολιτς, που μεταξύ άλλων ανέφερε ότι “αξίζαμε τη νίκη” και “χάσαμε ευκαιρίες”. Μα, δεν θα έπρεπε να γίνεται καν λόγος γι’ αυτό… Σαν την προ ημερών δήλωσή του, ότι “ακόμη πιο σημαντικό από την πρόκριση στο Conference League, ήταν η ανατροπή του σκορ με την Κηφισιά!”.

Κι όμως, όταν μιλάμε για την ΑΕΚ, αυτά απλώς δεν λέγονται. Δεν συζητώνται καν. Διότι πλέον όλο το “πακέτο” της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ που ζούμε το τελευταίο διάστημα, δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε, εμπεριέχει ανησυχία.

Ο κ. Νίκολιτς, είναι προπονητής που από την πρώτη στιγμή προσέδωσε τη δική του “αύρα” στην ομάδα. Η Διοίκηση τον εμπιστεύεται, οι παίκτες πιστεύουν σε αυτόν το ίδιο και ο κόσμος.

Αλλά για τα (όποια) εν πολλοίς ακατανόητα συμβαίνουν στην ομάδα, δεν πρέπει απλώς, αλλά είναι επιβεβλημένο να δοθούν εξηγήσεις στους πιστούς οπαδούς του συλλόγου, στους οποίους και ο ίδιος σε κάθε ευκαιρία αναφέρεται με εγκωμιαστικά σχόλια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Γες Γιόνσον. Ο Δανός αμυντικός μέσος δεν αρέσει στον προπονητή, διότι αναμφισβήτητα έχει αμυντικές αρετές, αλλά δεν είναι όσο καλός θα ήθελε ο Νίκολιτς στον επιθετικό τομέα. Να το δεχθούμε, έχει το δικαίωμα να το πιστεύει, και εν πάση περιπτώσει εκείνος αποφασίζει.

Εδώ όμως υπάρχει ένας απαράβατος όρος. Οι αντικαταστάτες του Δανού, όχι μόνο να είναι καλύτεροι από τον ίδιο, αλλά να το αποδεικνύουν στο χορτάρι. Και δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει αποδειχθεί, και ας θυμηθούμε ότι πρόκειται για ένα χρονικό διάστημα που είναι ικανό για να γίνουν επαρκείς διαπιστώσεις.

Το χειρότερο όλων, είναι ότι ο κ. Νίκολιτς δεν απομακρύνει τον Γιόνσον από την υπόλοιπη ομάδα, όπως έκανε για παράδειγμα με τον Μήτογλου. Τον έχει συμπεριλάβει σχεδόν σε όλες τις αποστολές (προφανώς ο ποδοσφαιριστής δεν του έχει δώσει δικαιώματα, διότι σε αυτήν την περίπτωση τίποτα πιο εύκολο από το να τον θέσει πλήρως εκτός ομάδος) αλλά ποτέ δεν του έδωσε ούτε ένα λεπτό χρόνο συμμετοχής! Ακόμη και σε ματς που κυλούσαν “ανέμελα”, ο κ. Νίκολιτς έκρινε ότι από τον Ιούλιο ίσαμε σήμερα, ο Γιόνσον δεν αξίζει να μπει έστω για πέντε ή δέκα λεπτά ως αλλαγή.

Αδικο; Πέρα για πέρα, να είμαστε ξεκάθαροι. Ο Γιόνσον δεν είναι τυχαίος ποδοσφαιριστής, έχει πολύ μεγάλη εμπειρία και από το ισπανικό πρωτάθλημα, είχε αναδειχθεί τρεις φορές μέλος της καλύτερης ενδεκάδας στην ισπανική Λίγκα (κάτι εξαιρετικά δύσκολο αφού έπαιζε όχι σε κορυφαία ισπανική ομάδα, αλλά στην Κάντιθ), και επί τρία χρόνια ήταν βασικό γρανάζι της ΑΕΚ.

Εάν ο κ. Νίκολιτς πιστεύει δεν τον χρειάζεται, εκείνο που οφείλει να κάνει, είναι να τον απομακρύνει και όχι να τον περιλαμβάνει σε όλες τις αποστολές και στο τέλος να τον αφήνει με την πικρία ότι δεν τον χρειάστηκε ούτε ως πέμπτη αλλαγή.

Ολα αυτά, από την ώρα που είναι ξεκάθαρο ότι η ομάδα δεν έχει εκείνο το “εξάρι” που χρειάζεται. Οταν όμως υπάρχουν οι ανάγκες και χρειάζεσαι έναν ποδοσφαιριστή ώστε η ομάδα να κρατήσει το αποτέλεσμα, εκείνος να έχει ταχύτητα και δυναμισμό ώστε να καλύπτει χώρους και να αφήσει τους επιθετικούς προσανατολισμούς σε άλλους συμπαίκτες του, τότε ο Γιόνσον ταιριάζει “ταμάμ”.

Είμαστε σίγουροι ότι ο Μάρκο Νίκολιτς, που έχει αποδείξει ότι δεν έχει εμμονές και παραδέχεται λάθη ή παραλείψεις που όλοι κάνουμε στις δουλειές μας, θα επανεξετάσει με ζέση το θέμα του Γιόνσον. Κινείται πάντοτε στη βάση της λογικής, είναι μετρημένος και κυρίως) έμπειρος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Οργανισμός της ΑΕΚ (σωστά) επέμεινε από την πρώτη στιγμή στον Μάρκο Νίκολιτς και εμπιστεύθηκε τις φιλοδοξίες και την εμπειρία του. Θυμίζουμε επίσης, ότι τον πρώτο μήνα της δουλειάς του στην ΑΕΚ, δεν υπολόγιζε “και” στον Νίκλας Ελίασον, αλλά δεν δίστασε να παραδεχθεί το λάθος του, να τον εντάξει εκ νέου κανονικά στο ρόστερ και φυσικά να τον χρησιμοποιεί συχνά.

Ερώτηση: Είμαστε σίγουροι ότι ο Δανός μεσοαμυντικός θα είναι καλύτερος; Κανείς δεν ξέρει, άλλωστε παιχνίδια στα πόδια του δεν έχει πάρει καθόλου. Αλλά πρώτα πρέπει να το διαπιστώσουμε. Οχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Είναι καιρός…